Bulutsuz 28 Yıl…

Abdülkadir Bulut,  9 Ağustos 1985’te aramızdan ayrıldı. Ülkemizin o yiğit ve yürekli şairi için Cemal Süreya,  “Kasabalı Lorca”; Hilmi Yavuz, “Anamurlu Aiosop” adını yakıştırmıştı haklı olarak. Ölümünün ardından en çok yazı ve şiir yazılan ozanlardan biriydi Bulut.  Nasıl yazılmasın?  Beklenmedik trafik kazası alıp götürdüğünde 41 yaşında ve en verimli çağındaydı. O, yaşamıyla şiirlerini örtüştüren, “Omuzlarında hayat ve şiir” taşıyan, Nâzım Hikmet, Lorca ve Neruda gibi şairlerle duygu akrabalığı olan toplumcu bir ozandı… Ah, erken gitti. Sevenlerini, umut bağlayanlarını kırılan bir dal gibi bırakıp gitti!.. Bir şiirle, Bulutsuz geçen yılların özlemiyle seslenmek istiyorum şaire…   

Sen Gideli

                     Abdülkadir Bulut’a

Yolunu beklemekte

‘direniş günleri‘ arkadaşların

ince, uzun bileklerinde

kelepçe izi

 

zeytin silken köylüler

derinden bir off çekerek

gözlüyor yolunu,

Toroslar serin!

 

Terzi Adil unutmamış seni

sefertasında yaprak sarma

koltuğunun altında

yün battaniye

üşümeyesin diye

 

Baban Ayneli Aziz,

hak geçirmez değirmenci,

cigara üstüne cigara sarmakta

dağlara, göç yollarına

çevirmiş başını.

 

Ak saçlı Habibe,

gün görmüş Yörük kadını

annen,

bağrış çığrış

diz dövmekte.

 

Karın

Umarsız Penelope

ve oğulların iki yaralı ceylan,

umut örmekteler

acının gergefinde.

 

Köyün Akine,

Akdeniz, Dragon Çayı

eli böğründe

beklemekteler seni.

 

Ali F. Bilir

Mersin

Bu yazı İmece Gazetesi’nde yayınlanmıştır.

http://www.gazeteimece.com/guncel/bulutsuz-28-yil-h8133.html

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir